صبر کن سهراب

آب را گل کردند، چشم ها را بستند و چه با دل کردند...

وای سهراب کجایی اخر؟...

زخم ها بر دل عاشق کردن، خون به چشمان شقایق کردن...

ای سهراب کجایی که ببینی حالا دل خوش سیری چند؟

صبر کن سهراب...!

قایقت جا دارد؟ من را نیز با خود ببر، اینجا عاشقی بین مردم مرده است.